หลังจากที่มหาวิทยาลัยรังสิต ปล่อยไวรัลคลิป “ที่นี่...สอนประสบการณ์” เผยแพร่ทางสื่อออนไลน์ในช่วงเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา โดยการสร้างบรรยากาศการสอบสัมภาษณ์ให้กลายเป็นห้องเรียนที่น้องๆ จะได้เจอจริงเมื่อเข้ามาเรียนที่นี่ ทั้งโรงพยาบาล ห้องครัวในภัตตาคาร ห้อง Studio Motion-capture และการแสดงละครเวที ซึ่งสถานการณ์ต่างๆ เป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรที่เปิดสอนในมหาวิทยาลัยรังสิตทั้งสิ้น ซึ่งคลิปดังกล่าวถือเป็นสร้างเซอร์ไพรส์ให้แก่นักเรียนที่มาสอบสัมภาษณ์หรือแก่ผู้ชมโดยให้จินตนาการว่าถ้าเป็นเราตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น เราจะทำอย่างไร...

     เรามาฟังความรู้สึกของนักแสดงที่รับบทเป็นนักเรียนกันดีกว่าว่าพวกเขาเหล่านั้นเป็นใคร มาจากไหน มาร่วมแสดงได้อย่างไร และรู้สึกอย่างไรที่เจอกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด ซึ่งพวกเข้าเหล่านั้นเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 จากคณะต่างๆ ได้แก่ นายธิติ วัฒนถาวร (มิน) สาขาวิชาการภาพยนตร์และวีดิทัศน์ คณะนิเทศศาสตร์ นางสาวจุฑามาศ พละสาร (เหมย) คณะนิติศาสตร์ นางสาวสิริอรวรรณ จอกจอหอ (ปูน) สาขาวิชาการจัดการโลจิสติกส์ คณะบริหารธุรกิจ นายธวัชชัย จินดา (หมี) สาขาวิชาการจัดการโลจิสติกส์ คณะบริหารธุรกิจ นางสาววรรณิดา ไม้สูงดี (ตุ๊) คณะกายภาพบำบัด และนางสาวอรยา โล้กูลประกิจ (นุ่น) สาขาวิชาการภาพยนตร์และวีดิทัศน์ คณะนิเทศศาสตร์

มาร่วมแสดงไวรับคลิป “ที่นี่...สอนประสบการณ์” ได้อย่างไร

มิน : วันที่ผมมาสมัครเรียนที่มหาวิทยาลัยรังสิต มีพี่เข้ามาติดต่อบอกว่าหลังจากสมัครเรียนแล้วทางมหาวิทยาลัยจะนัดมาสัมภาษณ์อีกครั้ง ส่วนจะเป็นวันไหนนั้นเดี๋ยวพี่จะแจ้งภายหลัง ซึ่งหลังจากเปิดเรียนได้ไม่นานพี่ทีมงานก็โทรมาบอกว่าจะนัดสัมภาษณ์นะโดยให้ใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนเดิมมา ซึ่งผมก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าน่าจะเป็นขั้นตอนของมหาวิทยาลัยหรือเปล่าก็มาตามวันที่พี่โทรมานัด และก็มานั่งรอในห้องซึ่งอยู่คนละตึกกับที่จะสัมภาษณ์ พอถึงเวลาก็จะมีพี่พาเดินไปในห้องสัมภาษณ์ ก็นั่งรอตรงเก้าอี้หน้าห้อง ผมก็เห็นว่ามีเพื่อนๆ นั่งรออยู่ 2-3 คนก็ไม่คิดอะไร

 

เหมย : ใช่ค่ะ เหมือนที่มินพูด แต่สงสัยอยู่นิดหนึ่งตรงที่ว่ามีเพื่อนนั่งรออยู่ก่อน เราพึ่งไปถึงไม่นานทำไมอาจารย์ถึงเรียกเราก่อน แต่ก็เข้าไปสัมภาษณ์ในห้องตามที่อาจารย์เรียกชื่อ

ในห้องสัมภาษณ์ทำอะไรบ้าง

ปูน : อาจารย์ถามว่าทำไมถึงอยากเรียนพยาบาล รู้สึกอย่างไรบ้าง ตื่นเต้นไหม แต่ตอนนั้นยังไม่ค่อยรู้สึกอะไรเท่าไหร่ แต่อยู่ดีๆ มีเสียงรถพยาบาลดัง มีคนป่วยมาชักตรงหน้า เลยรู้สึกตกใจ คนป่วยก็ดึงมือเราลากไปด้วย จึงตกใจทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่าเป็นการเตี๊ยมกัน เพราะว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็ว สถานการณ์มันค่อนข้างบีบบังคับ เพราะตอนสัมภาษณ์แล้วอยู่ดีๆ คนป่วยกับพยาบาล และคุณหมอก็เข้ามา เราไม่ทันได้สังเกตว่าฉากเปลี่ยนไป แต่ไปรู้ตัวอีกทีในตอนที่เขาปรบมือ แล้วบอกว่าเก่งมาก

 

ตุ๊ : เขากล้าแสดงออกไหม มีความสามารถอะไรบ้าง แล้วเค้าให้เต้นไก่ยาง อยู่ๆ พี่เขาก็เข้าไปข้างใน แล้วก็มีคนมาสั่งอะไรไม่รู้ แล้วก็มาลากตัวเราไปจับใส่เสื้อ แล้วพาไปยืนอยู่หน้าเวทีตรงที่พี่เค้ากำลังแสดงละครกันอยู่ พอเห็นคนดูแล้วรู้สึกตกใจมากค่ะ ไม่คิดว่าจะอลังการขนาดนี้ คิดว่าจะแสดงเฉยๆ ไม่คิดว่าจะมีกล้องอะไรเยอะแยะ โดยเฉพาะตอนที่คนดูปรบมือเราอยู่บนเวทีก็ยิ่งตกใจ

 

หมี : บังเอิญผมเรียนห้องเดียวกะปูน แต่ได้เวลานัดถ่ายคนละวันกัน ผมก็ถามเพื่อนว่าสัมภาษณ์อะไรบ้าง เพื่อนก็บอกว่า สัมภาษณ์เฉยๆ พอเขาเรียกไปสัมภาษณ์ก็มีหน้าม้านั่งอยู่หน้าห้องด้วย แต่ผมไม่รู้ว่าคือหน้าม้า แล้วก็เรียกผมเข้าไป แล้วถามว่าทำไมถึงอยากเข้าที่นี่ ร้องเพลงเป็นไหม ผมก็ร้อง ผมไม่รู้ว่ามีกล้องอยู่ เลยร้องไป หลังจากนั้นเสียงปืนดัง ปั้ง ปั้ง! ผมโดนลากไปอยู่ข้างเวที เขาบอกให้ใส่ชุดก็ใส่แบบงงๆ ใส่เสื้ออะไรเหรอ ผมงงอ่ะ คืองงมาก แล้วเขาก็ดึงไปเลย แล้วก็ผลักผมไปบนเวที ผมรู้สึกตื่นเต้น แล้วก็รนอย่างเดียว พออยู่กลางเวที เห็นแสงไฟส่องมา เห็นคนดู ผมเลยงงอย่างเดียวเลย

 

มิน : ตอนที่ไปยังไม่รู้ แต่พอเข้าไปในห้องสัมภาษณ์ กลิ่นมาละ ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ พอไฟดับปั๊บ เราก็รู้สึกว่าเอาแล้ว เราก็ดูหนังมาเยอะ แต่พอเราเจอเองทำอะไรไม่ถูกเลย

 

เหมย : ตอนนั้นหนูไม่คิดว่าเขาจะดึงหนูเข้าไปด้วย หนูวิ่งชิดกำแพงเลย ในใจว่าถ้าเกิดเขาแกล้งมันจะเนียนไปไหม เวลาพยาบาลหนูทำอะไรก็ช่วยเขา ในใจคิดว่า “โอ้ย จะตายหรือเปล่าเนี่ย” เพราะว่ากลัวคนไข้ตายแล้วมาตาหนู แทบจะร้องไห้เลย

 

นุ่น : เหมือนมีเซนท์ว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ พอมีรถพยาบาลเข้ามาเลยรู้แล้วว่าเขาต้องเตี๊ยมมา เพราะคงไม่ใช่ความบังเอิญก็ไม่รู้สึกตกใจนะค่ะ แต่ว่ารู้สึกเขิน ตอนแรกก็งงว่าจะทำอะไรดี แต่ก็ทำตามเขาที่เขาบอกให้ทำ
แล้วเห็นกล้องไหม

 

ตุ๊ : ไม่เห็นค่ะ คือตอนนั้นไม่ได้สนใจ

 

ปูน : เห็นกล้องนิดหนึ่งตอนแรก แต่ก็พี่เขาบอกอยู่แล้วว่ามาสัมภาษณ์ก็คิดว่าต้องมีการถ่ายทำไว้อยู่แล้ว ไม่คิดว่าเป็นการแกล้งอะไรขนาดนี้

 

นุ่น : กล้องไม่เห็นนะค่ะ แต่ว่าเห็นตอนที่ไปส่งข้างในแล้ว

 

เหมย : ไม่เห็นค่ะ คือหนูโฟกัสอยู่แต่ที่คนไข้

 

รู้สึกอย่างไรบ้าง ที่มีส่วนร่วมในการแสดงภาพยนตร์ของมหาวิทยาลัย

 

ตุ๊ : ตื่นเต้น และภูมิใจค่ะ ที่เราได้เป็นส่วนหนึ่ง แล้วก็ฮาด้วย รู้สึกดีใจที่ได้รับเลือกให้ไปแสดงหนังของมหาลัยรังสิต

 

หมี : รู้สึกดีใจครับที่ได้มาเป็นส่วนหนึ่งในโฆษณาของมหาวิทยาลัยรังสิต พอได้ไปดูตัวเองย้อนหลังก็ตลกดีครับ เห็นหน้าตัวเองแล้วเหว๋อๆ หน้าเอ๋อเลย

 

เหมย : หนูก็แอบอายหน่อยๆ นะ คือถ้าเป็นการแสดงที่พี่เขาเตรียมบทมาให้หนูก็ยังแอ๊บใส่หน้ากล้องสวยๆ ได้ แต่นี่จะร้องไห้เลย เพราะตอนแรกที่ถ่ายเสร็จแล้วหนูก็เครียดนะว่าคลิปจะออกมาเป็นอย่างไร จะโดนเพื่อนล้อไหม แต่ก็ดีค่ะ เพราะถือว่าเป็นประสบการณ์

 

มิน : รู้สึกประทับใจครับ ไม่คิดว่าเขาจะเลือกเราไปแสดง เพราะคนหน้าตาดีกว่าเรามีเยอะแยะ ก็รู้สึกดีครับ

     นี่คือส่วนหนึ่งของประสบการณ์ที่น้องๆ จะได้รับ จากการเรียนในบ้านหลังนี้ มหาวิทยาลัยรังสิต

 

website : www.rsuexperience.com