1. วิถีแห่งการเข้าถึงพุทธธรรม (พุทธทาส ภิกขุ)

ปาฐกถาเต็มรูปครั้งแรกที่กรุงเทพฯของท่านพุทธทาสภิกขุ เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ.2483 ซึ่งเตือนสติชาวพุทธทุกคนให้หันกลับมาทบทวนความเข้าใจในแก่นแท้แห่งพุทธศาสนา เป็นงานที่มุ่ง “เปิดโลกภายใน” เพื่อทลาย “ความยึดมั่นเกี่ยวกับตัวตน” ซึ่งเป็นเสมือนภูเขาแห่งอวิชชา เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (ครูเทพ) พูดถึงงานชิ้นนี้ว่า “หนังสือเล่มนี้จะไม่ตาย”

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี่

3. สาส์นสมเด็จ (กรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์, กรมพระยาดำรงราชานุภาพ)

หนังสือรวมหัตถเลขาของเจ้านายไทยสองพระองค์ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นปราชญ์ และเป็นกำลังสำคัญทางสติปัญญาของบ้านเมืองมาตั้งแต่ยุคราชาธิปไตยจนถึงยุคสมัยใหม่ หนังสือเล่มนี้จึงอุดมด้วยความรู้เรื่องไทยศึกษา ทั้งประวัติศาสตร์ โบราณคดี ศาสนา วรรณคดีและอักษรศาสตร์

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี่


 

5. เพียงความเคลื่อนไหว (เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์)

งานกวีนิพนธ์ของเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ มีพัฒนาการอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่กลอนรักยุค “สายลมแสงแดด” สู่งานที่เข้าหาธรรมชาติและพุทธธรรม กระทั่งเกิดการเคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยครั้งใหญ่เมื่อเดือนตุลาคม 2516 กวีนิพนธ์ของเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ได้คลี่คลายไปสู่ปัญหาสังคม อย่างเข้มข้นและงดงามทั้งด้านเนื้อหาความคิดและรูปแบบทางศิลปะ

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี่

7. เบื้องหลังการปฏิวัติ 2475 (กุหลาบ สายประดิษฐ์)

ผู้เขียนเป็นนักหนังสือพิมพ์ที่มีเกียรติประวัติสูงเด่นในการต่อสู้เพื่อสิทธิเสรีภาพ ซึ่งได้บันทึกเหตุการณ์การปฏิวัติ 2475 ในฐานะผู้มีประสบการณ์ทางการเมืองโดยตรงอย่างยาวนาน งานเขียนชิ้นนี้นอกจากจะให้รายละเอียดของเหตุการณ์แล้ว ยังได้เปิดเผยมูลเหตุจูงใจของคณะผู้ก่อการในการเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์ครั้งสำคัญนี้อีกด้วย

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี่

9. ฉันจึงมาหาความหมาย (วิทยากร เชียงกูล)

หนังสือรวมเรื่องสั้น บทกวี บทละคร สมัยก่อนเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 ซึ่งสะท้อนจิตวิญญาณแห่งการแสวงหาของเยาวชน ที่ตั้งคำถามต่อโลกและสังคมในทุกมิติ ทั้งต่อความหมายของชีวิต จุดหมายของการศึกษา ระบบสังคม เศรษฐกิจ การเมือง หนังสือเล่มนี้จึงมีฐานะเสมือนคัมภีร์แห่งวิญญาณกบฏ ก่อนการลุกขึ้นสู้ของขบวนการนักศึกษาประชาชนในเดือนตุลาคม 2516

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี่

11. เมืองนิมิตร (ม.ร.ว.นิมิตรมงคล นวรัตน์)

ผู้เขียนเป็นอดีตนายทหารและนักโทษในคดีกบฏบวรเดช พ.ศ.2476 และได้เขียนนิยายเรื่องนี้เป็นภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ในชื่อเดิมว่า “ความฝันของนักอุดมคติ” โดยได้สอดแทรกความรู้และทัศนะทางเศรษฐกิจ การเมือง จิตวิทยา สังคมวิทยา ซึ่งมีแง่มุมที่ใหม่สำหรับสังคมไทย รวมทั้งการวิพากษ์วิจารณ์สังคมการเมืองยุคนั้นอย่างตรงไปตรงมา

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี่

2. เสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน (กวีแห่งกรุงรัตนโกสินทร์)

คือหนึ่งในวรรณคดีที่ฉายภาพสังคมไทยได้อย่างลึกซึ้ง มีชีวิตชีวาที่สุด ซึ่งครอบคลุมวิถีชีวิตตั้งแต่เกิดจนตาย รวมทั้งขนบธรรมเนียม ประเพณี คติ ค่านิยมและคุณธรรมพื้นฐานที่ประกอบเป็นวิถีไทย วัฒนธรรมไทย นอกจากนี้ยังเปี่ยมด้วยวรรณศิลป์และสุนทรียภาพทางภาษาอันอุดม ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช กล่าวถึงวรรณคดีเรื่องนี้ว่า “ถ้าใครเกิดเป็นคนไทยแล้ว ยังไม่ได้อ่านหนังสือเรื่องขุนช้างขุนแผน ความเป็นไทยนั้นก็ยังไม่ครบ” 

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี่

4. เจ้านายเล็กๆ -ยุวกษัตริย์ (สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์)

หนังสือพระราชประวัติของพระมหากษัตริย์ไทย 2 พระองค์ คือ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล(รัชกาลที่ 8) ตั้งแต่แรกประสูติ จนเสด็จสวรรคต และพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช (รัชกาลที่ 9) ตั้งแต่แรกประสูติ จนเสด็จขึ้นครองราชย์ โดยข้อมูลที่ทรงใช้มาจากการสัมภาษณ์ และเอกสาร รูปภาพส่วนพระองค์ที่หายากและทรงคุณค่า เรื่องราวในหนังสือเล่มนี้ แสดงให้เห็นถึงการดำเนินชีวิตอันเรียบง่าย สามัญ ก่อนจะก้าวสู่วิถีแห่งยุวกษัตริย์บทสัมภาษณ์

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี่

6. ลูกอีสาน (คำพูน บุญทวี)

ชีวิตชนบทอีสาน คือตำนานว่าด้วยความยากจน ข้นแค้น นวนิยาย “ลูกอีสาน” เป็นเรื่องราวจากชีวิตจริงที่สะท้อนธรรมชาติ สภาพแวดล้อม วัฒนธรรม ประเพณี และชีวิตความเป็นอยู่ในด้านต่างๆ ของชาวอีสาน ด้วยภาษางดงามและตรงไปตรงมา 

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี่

8. เจ้าชายน้อย (อังตวน เดอ แซงเต็กซูเปรี)

วรรณกรรมเยาวชนระดับโลกซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ.1943 และมียอดขายถึงปัจจุบันมากกว่า 50 ล้านเล่ม เป็นนวนิยายขนาดสั้นที่สะท้อนมุมมองบริสุทธิ์ของเด็กต่อสรรพสิ่งรอบตัว แต่ทุกบทของหนังสือเล่มนี้ เสมือนคู่มือการมองชีวิต ที่ผู้อ่านสามารถตีความ และได้รับแง่มุมใหม่ๆ ได้อย่างหลากหลายตามความเปลี่ยนแปลงของวัย ประสบการณ์และพัฒนาการของชีวิต

10. บทกวีในเสียงเพลง (สิเหร่)

มีคำกล่าวว่า “บทเพลง” คือศิลปะที่ผสมผสานระหว่าง “ดนตรี” กับ “บทกวี” สิเหร่เป็นนักฟังที่สัมผัสทุกถ้อยคำอย่างทะลุถึงความรู้สึก นึกคิด อันแทรกอยู่ในทุกกระแสเสียง และได้ถ่ายทอดความคิดจากบทเพลงเหล่านั้นออกมาอย่างได้ทั้งอรรถ และรส สมกับความเป็น “บทกวีในเสียงเพลง”