ประสบการณ์ที่ได้รับจากการฝึกบินในต่างประเทศ คือ เรื่องสภาพอากาศ ประเทศไทยเราจะเจอสภาพอากาศร้อนและฝน แต่ที่แคนาดาเราลืมเรื่องหน้าร้อนไปได้เลยจะเจอกับหน้าหนาวและหิมะ เวลาบินช่วงหน้าหนาวน้ำแข็งก็จะเกาะที่ปีกเครื่องบิน ดังนั้นจึงได้ประสบการณ์ในเรื่อของการละลายน้ำแข็งที่ปีกเครื่องบิน การควบคุมเครื่องบินจากอุณหภูมิที่เปลี่ยนไป เป็นต้น จากประสบการณ์การฝึกบินทั้งในประเทศและต่างประเทศทำให้มั่นใจได้ว่ามาตรฐานการฝึกบินไม่ต่างกัน

ไฟล์ตแรกของการเป็นนักบินอาชีพ คือ ไปสกลนคร ผมตื่นเต้นมากเพราะเราไม่ได้บินคนเดียวหรือบินกับครูฝึก เรามีผู้โดยสารและลูกเรืออีก 60-70 คนที่อยู่ในความรับผิดชอบของเรา แต่พอผ่านจุดนั้นมาได้รู้สึกดีใจมากว่าเราทำได้แล้ว เราทำสำเร็จแล้ว แต่พอบินไปถึงจุดหมายปลายทางก็ต้องทำหน้าที่ของต่อ คือ ต้องเตรียมเครื่องใหม่ เซ็ตแผนการบิน ดูสภาพอากาศ ดูเส้นทางบิน เหมือนกำลังเริ่มต้นอีกครั้ง เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่เริ่มสตาร์ทเครื่องมันหมายถึงผมกำลังบินใหม่ เพราะทุกไฟล์ตไม่เหมือนเดิม

        “ผมเป็น Co-pilot สายการบินนกแอร์ประมาณ 3 ปี จึงย้ายไปสายการบินไทย ไลอ้อน แอร์ เก็บชั่วโมงบินประมาณ 4 ปี จึงสอบขึ้นเป็นกัปตัน หลังเป็นกัปตันได้ไม่นานก็เกิดสถานการณ์โควิด-19 ตามที่กล่าวไปข้างต้น จนสถานการณ์กลับมาเป็นปกติ กระทั้งปลายปีที่แล้วเกิดเหตุไม่คาดคิดผมประสบอุบัติเหตุได้รับบาดเจ็บที่มือทำให้ต้องพักรักษาตัวไม่สามารถขับเครื่องบินได้ สำหรับผมจากวิกฤตก็ยังถือว่าเป็นโอกาสเช่นกัน ที่ผมสามารถปรับตัวหารายได้จากอาชีพอื่นเสริม การที่ผมมีร้านกาแฟทำให้ผมได้รับผลกระทบน้อยกว่าวิกฤตโควิดมาก ระหว่างรักษาอาการบาดเจ็บที่มือผมก็มีแผนจะขยายสาขาร้านกาแฟ และถ้าหายเป็นปกติและถ้ามีโอกาสในอนาคต ผมก็จะกลับไปเป็นนักบินแบบเดิม เพราะนักบินเป็นอาชีพที่ผมรักมาก