ฟิว-ชัพวิชญ์ เต็มนิธิกุล นักแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์/ ฟิล์มสกอร์ (Film Score composer) ศิษย์เก่าวิทยาลัยดนตรี สาขาการประพันธ์เพลง (Composition) รุ่น 7 มหาวิทยาลัยรังสิต ที่มีผลงานการันตีด้วยรางวัลสุพรรณหงส์ครั้งที่ 32 เมื่อปี พ.ศ. 2567 กับผลงานดนตรีประกอบยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง "เธอกับฉันกับฉัน" และผลงานดนตรีที่ได้รับเลือกให้ฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน ครั้งที่ 27 นอกจากนี้ยังมีผลงานในภาพยนตร์อีกมากมาย อาทิ "อนธการ" และ "มะลิลา" หนังสั้น ซีรีส์ สารคดี โฆษณา มากกว่า 50 ชิ้น 

เส้นทางของพี่ฟิวอาจไม่ต่างจากน้องมัธยมฯ คนอื่นมากนัก เพียงแต่มีจุดหมายในใจว่า “หากเจอตัวเองได้ไวเราก็จะไปถึงสิ่งที่อยากทำได้ไวกว่า” พี่ฟิวจบมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนอัสสัมชัญ สมุทรปราการ สายวิทย์-คณิต แม้จะเรียนสายวิทย์แต่ความรู้สึกในใจเอนเอียงไปทางด้านศิลปะ ดนตรี มากกว่า พี่ฟิวประเมินตนเองก่อนตัดสินใจเลือกเรียนดนตรี “ความคิดในใจที่มีความสนใจทั้งด้านวิศวะฯ กราฟิกดีไซน์ และดนตรี สุดท้ายเลือกดนตรีเพราะรู้สึกว่าพื้นฐานการเล่นดนตรีมาตั้งแต่เด็กจะไปได้ดีกว่า ส่วนฝีมือการวาดรูปน่าจะยังสู้คนอื่นไม่ได้” พี่ฟิวมีความชอบเขียนเพลง และเริ่มเรียนรู้ ลองหัดเขียน จนกลายเป็นความถนัด และเริ่มเขียนเพลงจริงจังประมาณช่วงเรียนอยู่ชั้น ม.6 จุดนี้เองที่กลายเป็นเส้นทางที่ตรงกับตัวเองมากที่สุดในขณะนั้น ดังนั้นจึงคิดว่าถ้ามุ่งมาสายประพันธ์ดนตรีที่เน้นการทำเพลงที่ไม่ใช่แค่การเล่นอย่างเดียวน่าจะตรงและไปได้ดี ที่สำคัญเป็นตัวเองมากที่สุด เป็นที่มาของการเลือกเรียนสาขาการประพันธ์เพลง วิทยาลัยดนตรี มหาวิทยาลัยรังสิต

แต่ก่อนที่จะมาถึงจุดที่เรียกว่าเป็นนักประพันธ์เพลงเต็มตัวนั้น พี่ฟิวมีจุดเริ่มต้นของความฝัน มีเรื่องราวที่เชื่อว่าอาจเป็นแนวทางสำหรับใครที่อยากตามความฝันในเส้นทางดนตรี โดยเฉพาะสำหรับนักแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์ ฟิล์มสกอร์ (Film Scorer) ในสายอาชีพของพี่ฟิวนั้น หลัก ๆ แล้วพี่ฟิวโฟกัสเรื่องของการทำดนตรีประกอบภาพยนตร์ และซีรีส์ ผลงานส่วนใหญ่ของพี่ฟิวที่ผ่านมาช่วงหลังจะเป็นลักษณะ Streaming Platform โดยเฉพาะ Netflix และผลงานให้กับ Amazon Prime และภาพยนตร์ในต่างประเทศ อาทิ อินโดนีเซีย มาเลเซีย เป็นต้น พี่ฟิวเริ่มสมัยเรียนปี 2 – 3 ที่วิทยาลัยดนตรี มหาวิทยาลัยรังสิต โดยทำหนังสั้นให้กับ GTH และช่วงที่ผ่านมาไม่นานนี้มีซีรี่ส์ ได้แก่ ดาหลา บุปผา ฆาตกรรม (Netflix), Halabala, แม่ซื้อ (Amazon Prime), และ ซ้ำวันกับ Someone (Netflix Original) ผลงานทั้งหมดนั้นเป็นตัวการันตีความรู้ความสามารถ และความเป็นตัวตนของพี่ฟิวได้อย่างชัดเจนหากใครได้ติดตามผลงาน

แรงบันดาลใจในการทำงานหรือทำดนตรีประกอบภาพยนตร์ของพี่ฟิวนั้น พี่ฟิวเล่าว่า “ทุกคนก็ต้องมีความชอบและแนวทางของตัวเองก่อน และความเป็นตัวเองให้มากที่สุดจะนำพาเราไปหาสิ่งนั้น สำหรับพี่ฟิวเป็นคนที่ชอบดูหนังนอกกระแส หนังแนวอินดี้ ตั้งแต่ ม.6 จนมาเข้ามหาวิทยาลัยปี 1 ประกอบกับความชอบฟังดนตรี Instrumental ที่ฉีกแนว โดยเฉพาะแนว Progressive Rock เช่น Pink Floyd, King Crimson ซึ่งแนวเพลงดังกล่าวมีการใช้ดนตรีในการเล่าเรื่องราวที่ซับซ้อน ทำให้เกิดความท้าทายและความสนุก และคิดว่าทั้งแนวหนังและแนวเพลงเราฟังอยู่บ่อย ๆ น่าจะเป็นสิ่งที่เราชอบ เป็นสิ่งที่เราอยากทำ และความสนุกของงาน Film Score คือ การที่สามารถคิด หรือ สร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ ที่แตกต่างกันไปในแต่ละโปรเจกต์ ทำให้ได้เปลี่ยนแนวคิดไปตามแนวภาพยนตร์ที่หลากหลาย ตั้งแต่หนังรอมคอม (Rom-Com) ดราม่า แอ็กชัน ความท้าทายที่สำคัญที่สุดของพี่ฟิว คือ หาไอเดียใหม่ ๆ ที่เข้ากับภาพยนตร์เรื่องนั้น ๆ โดยไม่ให้ซ้ำกับงานเก่า เช่น การผสมผสานระหว่างดนตรีชนเผ่ากับแนว Psychedelic Trance ในภาพยนตร์เรื่อง Halabala ซึ่งไม่ง่ายแต่ไม่อยากเพราะพี่ฟิวมองว่าเป็นเรื่องที่ท้าทายความสามารถบนพื้นฐานความชอบของเราเอง หากเราทำได้นั่นหมายความว่าเราจะได้ขัดเกลา ฝึกฝน ฝีมือของเราไปเรื่อย ๆ ทำให้เราผลิตผลงานได้อย่างมีคุณภาพ

พี่ฟิวสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาการประพันธ์เพลง วิทยาลัยดนตรี จากนั้นได้ไปศึกษาต่อ ณ University of California, Los Angeles (UCLA) ประเทศสหรัฐอเมริกา ในหลักสูตรที่มุ่งเน้นด้าน Film Scoring โดยเฉพาะ ซึ่งเป็นสาขาที่เน้นการประพันธ์ดนตรีสำหรับภาพยนตร์โดยใช้ทั้งทฤษฎีดนตรีขั้นสูง และการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีเสียงสมัยใหม่ พี่ฟิวใช้เวลาศึกษาในหลักสูตรดังกล่าวประมาณหนึ่งปีครึ่ง และใช้ชีวิตสามปีในสหรัฐอเมริกา ทั้งเรียนภาษา เรียนดนตรี ทำให้ได้พัฒนาทักษะเฉพาะด้านไปพร้อมกัน อีกทั้งยังได้สั่งสมประสบการณ์ทำงานจริงในต่างประเทศ ทำให้เข้าใจบริบทต่าง ๆ เชิงลึกด้านอุตสาหกรรมดนตรี และภาพยนตร์ระดับนานาชาติระดับหนึ่ง จากนั้นพี่ฟิวกลับมาทำงานในประเทศไทย จากเครือข่าย Connection ที่พี่ฟิวมีในวงการดนตรีประกอบกับผลงานต่าง ๆ ที่พี่ฟิวได้ทำต่อเนื่องมา จึงได้มีชื่อเสียง และเข้ามาอยู่แวดวงงาน Film Score แนวหน้าของไทย

สิ่งที่อยากส่งต่อรุ่นน้องหากใครได้เรียนที่วิทนยาลัยดนตรี “ประสบการณ์ในรั้วมหาวิทยาลัยตั้งแต่ช่วงปี 1-2 ในเรื่องของพื้นฐานทฤษฎีดนตรี ช่วงปี 3-4 โดยเฉพาะวิชาทฤษฎีและทักษะโสต (Aural Skills) ขั้นสูง ซึ่งหากเราจะมาสายนี้ต้องมีความตั้งใจและโฟกัสเป็นพิเศษ เนื่องจากเป็นสิ่งใหม่ที่เราต้องเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะตัวเราให้มากขึ้น” เรื่องการเรียนจะเป็นไปตามธรรมชาติเพราะที่นี่ความอบอุ่นของอาจารย์ จะทำให้เรามีความคุ้นเคย ระหว่างเรียนจะได้พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ไปพร้อมกับอาจารย์หลายท่าน เนื่องจากอาจารย์หลายท่านจะมีเอกลักษณ์ในความเป็นนักดนตรี เป็นศิลปินต่างกัน และเราสามารถเรียนรู้ประสบการณ์และรสนิยมทางดนตรีจากอาจารย์ที่มีแนวทางใกล้เคียงกันกับเรา อาทิ ความชอบในดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ หรือ Minimalist เป็นต้น เราก็สามารถนำแนวคิด สกิลหรือเทคนิคบางส่วนจากของอาจารย์มาปรับให้เข้ากับตัวเรามากที่สุด”

ส่วนทักษะที่จำเป็นและมุมมองต่ออาชีพนี้ในความเห็นของพี่ฟิวคิดว่า “ทักษะสำคัญการทำงานเป็น Film Score อยู่ตรงกลางระหว่างโลกของภาพยนตร์และดนตรี และอยู่ระหว่าง Commercial กับ Art อาชีพนี้ต้องอาศัยความรู้ที่กว้างขวางเพื่อนำองค์ประกอบต่าง ๆ มาประกอบกัน การที่เราทำงานคนเดียวต้องมีทักษะสำคัญคือการสื่อสารกับลูกค้า และบุคคลนอกวงการดนตรี หรือแม้กระทั่งทักษะรอบอื่นๆที่อาจช่วยเสริมได้ทางอ้อม เช่น การเขียนโค้ดพื้นฐาน (HTML), การทำ Photoshop/Illustrator, และการตัดต่อวิดีโอพื้นฐาน รวมถึงการทำความเข้าใจกฎหมายลิขสิทธิ์สำหรับการจัดการสัญญา เป็นต้น เหล่านี้เป็นสิ่งที่เราต้องหาความรู้ไว้เพิ่มเติมเพื่อสำหรับประกอบการทำงานของเราเอง” ส่วนเรื่องของกระแสการนำเทคโนโลยี AI เข้ามาใช้นั้นพี่ฟิวบอกว่า “พื้นฐานทฤษฎีดนตรีที่แข็งแรงเป็นสิ่งสำคัญ แม้เราจะจำรายละเอียดไม่ได้ทั้งหมด แต่นั่นจะกลายเป็นสัญชาตญาณในการแก้ปัญหาและสร้างงานของเราหากเรายังคงทำงานนี้อยู่ ส่วนการมีเทคโนโลยี AI เข้ามาไม่กระทบกับงานสร้างสรรค์ที่เราสร้างเอง เพราะงานส่วนใหญ่เน้น Long Form (ภาพยนตร์/ซีรี่ส์) ซึ่ง AI ยังไม่สามารถรักษาความต่อเนื่อง (Consistency) ของดนตรีในงานยาวได้ดี ฉะนั้น AI จะเป็นเพียงเครื่องมือที่เป็นตัวช่วยจัดการบางส่วน แต่ไม่สามารถผลิตงานดนตรีเท่ากับความคิดสร้างสรรค์ของเราได้อย่างแน่นอน

สุดท้ายความสำเร็จในมุมมองรุ่นพี่และศิษย์เก่าวิทยาลัยดนตรี พี่ฟิวได้ส่งต่อกับน้อง ๆ ทุกคนว่า “วันหนึ่งเมื่อเราได้เริ่มผลิตผลงานของตัวเอง เราจะรู้สึกพอใจในระดับหนึ่งกับผลงานและยังคงอยางสร้างผลงานต่อไป โดยเป้าหมายสูงสุดคือการทำให้เห็นว่าอาชีพในแวดวงดนตรีมีความมั่นคงระดับที่เราสามารถใช้อาชีพนี้เลี้ยงชีพตัวเองได้ และสามารถสร้างผลงานได้ไม่แพ้ใคร” ดังนั้นอยากให้น้อง ๆ เป็นตัวเองให้มาก และนำความเป็นตัวเองมาเป็นตัวกำหนดความฝัน และค่อย ๆ พัฒนา และเลือกหาโอกาสที่จะสนับสนุนให้เราไปถึงจุดนั้นให้ไว้ที่สุด ที่เหลือเป็นการใช้ชีวิตในอาชีพของเราให้มีความสุข