จาก “การ์ตูนในวัยเด็ก” สู่การเรียนตามความฝัน — “เพอซ – นันทวรรณ พงศ์ประเสริฐสิน” ศิษย์เก่าคณะดิจิทัลอาร์ต มหาวิทยาลัยรังสิต คือหนึ่งในตัวอย่างของคนรุ่นใหม่ที่ใช้จินตนาการและความมุ่งมั่นสร้างเส้นทางชีวิตของตนเอง

“หนูอยากทำการ์ตูนตั้งแต่ ป.4 ค่ะ”
ประโยคสั้น ๆ ที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางในโลกแอนิเมชัน แรงบันดาลใจของพี่เพอซมาจากความสุขที่ได้เห็นตัวการ์ตูนขยับได้ มันทำให้รู้สึกสนุกและอยากส่งต่อรอยยิ้มแบบเดียวกันให้กับคนอื่น “ถ้าวันหนึ่งเราได้สร้างการ์ตูนที่มีคนดูแล้วเขายิ้มได้เหมือนเรา ก็คงเป็นความสุขที่สุดเลยค่ะ” พี่เพอซจบมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนดาราสมุทร สายวิทย์-คณิต ส่วนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายเรียนที่โรงเรียนกาญจนาภิเษกวิทยาลัย จังหวัดนครปฐม สายศิลป์–คณิต ความฝันในการสร้างตัวการ์ตูนและเรื่องราวแอนิเมชันทำให้เริ่มค้นหามหาวิทยาลัยที่เปิดสอนด้านนี้อย่างจริงจัง จนได้มีโอกาสมาเยี่ยมชมงาน Open House มหาวิทยาลัยรังสิต ตั้งแต่ชั้น ม.4 และต่อมาได้เข้าร่วมกิจกรรม Digital Camp Workshop ซึ่งได้ลองทำแอนิเมชันจริง ได้พบเพื่อนและอาจารย์ จึงตัดสินใจเลือกเรียนต่อที่ คณะดิจิทัลอาร์ต มหาวิทยาลัยรังสิต

เส้นทางการเรียนรู้ใน “คณะดิจิทัลอาร์ต”
พี่เพอซเลือกเรียนสาขา Visual Effect (VFX) เพราะอยากเป็นแอนิเมเตอร์ที่สามารถทำให้ตัวการ์ตูนมีชีวิตได้ พี่เพอซตั้งใจเรียนรู้วิชาต่างๆ การสร้างคาแรกเตอร์ ไปจนถึงกระบวนการทำแอนิเมชันตลอด 4 ปี โดยมีวิชาที่ชื่นชอบที่สุดคือ Animation และ Drawing เพราะได้สร้างตัวละครให้เคลื่อนไหวอย่างมีชีวิต อีกวิชาที่ชอบและสนุกคือ Dynamic ที่ได้เรียนรู้การสร้าง “ดิน น้ำ ลม ไฟ” เพื่อใช้ประกอบในงาน VFX “ทุกขั้นตอนมีความหมาย ตั้งแต่การวาด ไปจนถึงการขยับตัวละคร เราได้เห็นสิ่งที่เราจินตนาการค่อย ๆ มีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ” ในช่วงทำ Thesis พี่เพอซได้สร้างผลงานแอนิเมชัน 3D ที่ถ่ายทอดเรื่องราวให้กำลังใจ ซึ่งเป็นผลงานที่เธอภาคภูมิใจที่สุด และยังได้รับรางวัล รางวัล TPCA Special Region Award-Digital Animation : กลุ่ม Clematis รางวัล Honorable Mention จากรายการ TISDC TISDC 2024 (2024 Taiwan International Student Design Competition) จากผลงานดังกล่าวอีกด้วย “ตอนที่ได้รางวัล หนูดีใจมาก มันคือสิ่งที่เราตั้งใจมาตลอด 4 ปี รู้สึกว่าความฝันในวัยเด็กของเรามาถูกทาง และเราทำได้จริง ๆ ค่ะ”

สังคมรั้วมหาวิทยาลัย
พี่เพอซเล่าถึงบรรยากาศในคณะดิจิทัลอาร์ตว่า “อบอุ่นมาก” ทั้งเพื่อนและอาจารย์ต่างมีส่วนช่วยให้เธอเติบโตทั้งทางความคิดและฝีมือ โดยเฉพาะเพื่อน ๆ ที่มีความถนัดหลากหลาย ทั้งสาย 2D และ 3D ต่างช่วยกันแลกเปลี่ยนความรู้ แบ่งปันไอเดียกันเสมอ “ไม่ว่างานเล็กหรืองานใหญ่ อาจารย์จะคอยให้คำแนะนำทั้งเรื่องเรียนและเรื่องชีวิต ทำให้รู้สึกว่าเรามีที่ปรึกษาตลอดที่เรียนอยู่ในคณะ” การเรียนรู้ไม่ใช่แค่ในห้องเรียน แต่เกิดจากคนรอบตัว
เพื่อนร่วมรุ่นและอาจารย์คือส่วนสำคัญที่ช่วยให้เราเติบโต ทั้งในแง่ทักษะและความคิด การอยู่ในสังคมที่สนับสนุนกันและกันทำให้เราไม่รู้สึกโดดเดี่ยวในเส้นทางแห่งการเรียนรู้ที่เราใช้ชีวิตที่มหาวิทยาลัย

จาก “แอนิเมเตอร์” สู่ “นักแสดงอิสระ”
แม้ปัจจุบันพี่เพอซจะทำงานในสาย นักแสดงอิสระ ทั้งภาพยนตร์ มิวสิกวิดีโอ และโฆษณา แต่เธอยืนยันว่า ความรู้จากการเรียนแอนิเมชันยังคงเป็นพื้นฐานสำคัญของการแสดง “ตอนทำแอนิเมชัน เราต้องใส่ความรู้สึกลงไปในตัวละคร ต้องเข้าใจอารมณ์และการเคลื่อนไหว ซึ่งก็ไม่ต่างจากงานแสดงเลย เราใช้ร่างกายและความรู้สึกถ่ายทอดให้คนดูรู้สึกตามได้เหมือนกัน” การเรียนที่คณะดิจิทัลอาร์ต มหาวิทยาลัยรังสิต ไม่เพียงมอบทักษะเชิงเทคนิค แต่ยังเปิดมุมมองใหม่ ๆ ให้พี่เพอซเห็นว่าคอนเซ็ปต์ของพื้นฐานการเรียนแอนิเมชันทำให้เราเติบโตไปพร้อมกับการสร้างตัวตนของเราได้” 

มุมมองต่อ “การค้นหาตัวตน”
พี่เพอซเชื่อมั่นว่า “ความชอบ” คือจุดเริ่มต้นของทุกเส้นทางชีวิต อยากให้น้อง ๆ ค่อย ๆ ค้นหาสิ่งที่ตัวเองชอบ ลองหลายอย่าง ใจเย็นกับตัวเอง เพราะถ้าเราทำในสิ่งที่รัก ต่อให้เหนื่อยก็ยังสนุก และจะอยากพัฒนามันไปเรื่อย ๆ โดยไม่ปฏิเสธความชอบของตัวเอง ซึ่งในโลกยุคใหม่ที่เปิดกว้าง เด็กรุ่นใหม่อย่าง Gen Z ต้องรู้หลายด้านและพร้อมต่อยอดสิ่งที่รัก หากมีความกล้าและความพร้อม ทุกอย่างก็เป็นไปได้เสมอ อยากให้น้อง ๆ เป็นตัวแทนของคนรุ่นใหม่ที่ใช้ความสร้างสรรค์และสิ่งที่เรียนมาขับเคลื่อนชีวิต ใช้ “ความฝัน” ค้นหาตัวตน ทดลองสิ่งใหม่ ๆ ที่ท้าทาย พร้อมเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงของโลกหลังเรียนจบอย่างมั่นใจ

เส้นทางของพี่เพอซคือภาพสะท้อนของคนรุ่นใหม่ที่เติบโตจาก “ความฝันเล็ก ๆ” ในวัยเด็ก แล้วค่อย ๆ หล่อเลี้ยงมันด้วยความตั้งใจ จนกลายเป็นพลังที่ขับเคลื่อนชีวิตจริง ความหลงใหลในการ์ตูนที่ขยับได้ในวันนั้น กลายเป็นแรงผลักดันให้พี่เพอซก้าวเข้าสู่โลกของการเรียนแอนิเมชัน และต่อยอดไปสู่การแสดง ที่แม้จะเป็นคนละเส้นทาง แต่ล้วนมีจุดร่วมเดียวกันคือ “ศิลปะแห่งการเคลื่อนไหวและการถ่ายทอดอารมณ์” สิ่งที่เพอซได้เรียนรู้จากคณะดิจิทัลอาร์ต ไม่ได้มีเพียงเทคนิคหรือทักษะการใช้โปรแกรม แต่คือการมองเห็นว่า “จินตนาการ ความฝัน อาชีพ เติบโตไปพร้อมกันได้” พี่เพอซได้พิสูจน์ให้เห็นว่าความคิดสร้างสรรค์ไม่เคยมีกรอบจำกัด หากเรากล้าที่จะลองและเปิดใจเรียนรู้ ทุกสิ่งสามารถกลายเป็นโอกาสใหม่ได้เสมอ ทุกคนควรให้โอกาสตัวเองได้ลองทำในสิ่งที่รัก แม้อาจยังไม่รู้ว่ามันจะพาไปถึงไหน แต่หากเราทำด้วยหัวใจและความตั้งใจจริง ความเหนื่อยก็จะกลายเป็นความสุข และความฝันก็จะค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นในทุกก้าวที่เดินไป เรื่องราวของพี่เพอซ – นันทวรรณ จึงไม่เพียงเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้ที่อยากเดินตามเส้นทางแอนิเมชัน แต่ยังเป็นกำลังใจให้กับทุกคนที่กำลังค้นหาตัวตนในชีวิต ให้เชื่อมั่นว่า “ทุกความฝันมีทางเป็นจริงได้ หากเราไม่หยุดเดินตามมันด้วยหัวใจที่มีจุดเริ่มต้นมาจากสิ่งที่รักนั่นเอง