นักศึกษา สาขาวิชาการประชาสัมพันธ์และสื่อสารองค์กร วิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต จัดสัมมนาโครงการ “สวัสดี อารยสถาปัตย์ นิเทศ ม.รังสิต” เพื่อสร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการออกแบบอารยสถาปัตย์ พร้อมทั้งเปิดเวทีแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับวิสัยทัศน์ ทัศนคติ และแนวทางการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานที่เอื้อต่อการเข้าถึงของทุกคน มีนักศึกษาที่สนใจเข้าร่วมการสัมมนามากกว่า 70 คน โดยมี ดร.ปาริษา มูสิกะคามะ อาจารย์คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต เป็นผู้ให้ความรู้เกี่ยวกับอารยสถาปัตย์ ผศ.ดร.สรพงษ์ วงศ์ธีระธรณ์ หัวหน้าสาขาการประชาสัมพันธ์และสื่อสารองค์กร วิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต และนายมานิตย์ อินพิมพ์ นักรณรงค์เพื่อสิทธิและความเท่าเทียม มาเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับอารยสถาปัตย์ จัดขึ้น ณ Dream Space อาคาร 10 มหาวิทยาลัยรังสิต

     ดร.ปาริษา มูสิกะคามะ อาจารย์จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต กล่าวถึง Universal Design ซึ่งเป็นแนวคิดการออกแบบเพื่อลดทอนสิ่งกีดขวางของคนพิการ แต่เมื่อมีคำว่าคนพิการหรือการออกแบบเพื่อให้คนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งโดยเฉพาะ คนพิการจะรู้สึกว่ามีสิ่งกีดขวางเล็กๆที่ทำให้ใช้งานได้อย่างไม่สบายใจ และไม่ยินดีที่จะใช้เหมือนกลุ่มคนกลุ่มนี้โดนกีดกันให้เป็นคนอีกกลุ่มของสังคม และการออกแบบสภาพแวดล้อม ระบบขนส่งมวลชนที่รองรับทุกคนไม่ใช่แค่การสร้างถนนที่ปลอดภัยและสะดวก แต่ยังสามารถส่งผลดีทางเศรษฐกิจอย่างที่ไม่คาดคิด หากทุกคนสามารถเข้าถึงการเดินทางและบริการได้อย่างเท่าเทียม เช่น ผู้ใช้วีลแชร์ 1,000,000 คนสามารถเดินทางได้สะดวก สามารถเข้าถึงการศึกษา การรักษาสุขภาพได้โดยไม่ต้องพึ่งพาค่าใช้จ่ายที่สูง จะส่งผลให้ต้นทุนด้านสวัสดิการลดลงและเพิ่มแรงงานที่มีคุณภาพ การออกแบบภายใต้แนวคิดอารยสถาปัตย์เพื่อทุกคนนั้น จึงไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตคนให้ดีขึ้น ยังสามารถสะท้อนถึงความสำคัญของการออกแบบที่ดี ที่ช่วยลดการพึ่งพาผู้อื่นและส่งเสริมคุณภาพชีวิตที่เท่าเทียมของทุกคนในสังคม และยังมีผลดีต่อเศรษฐกิจและสังคมโดยรวมอีกด้วย

     ผศ.ดร.สรพงษ์ วงศ์ธีระธรณ์ หัวหน้าสาขาการประชาสัมพันธ์และสื่อสารองค์กร วิทยาลัยนิเทศศาสตร์มหาวิทยาลัยรังสิต กล่าวถึง ปัญหาการเข้าถึงอาคารเรียนในมหาวิทยาลัยรังสิตสำหรับผู้พิการ เนื่องจากไม่มีที่จอดรถเฉพาะสำหรับผู้พิการและเส้นทางจากลานจอดรถไปยังอาคารสถาปัตยกรรม ซึ่งยังไม่เอื้อต่อการใช้รถเข็น รวมถึงมีอุปสรรคจากการปูพื้นด้วยอิฐกั้นที่ทำให้การเดินทางเป็นไปอย่างยากลำบาก ทำให้ต้องใช้ไม้เท้าเดินแทน แต่สามารถเดินได้เพียง 5-7 ก้าวเท่านั้น เนื่องจากน้ำหนักลงขาเพียงข้างเดียวจนเกิดอาการปวดและต้องหยุดพักเป็นระยะ แม้ว่าภายในอาคารจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกที่เหมาะสม แต่สภาพแวดล้อมภายนอกยังไม่รองรับความต้องการของผู้พิการเท่าที่ควร ปัญหานี้สะท้อนถึงความสำคัญของการพัฒนาสภาพแวดล้อมทางกายภาพให้ครอบคลุมและเหมาะสมสำหรับทุกคน เพื่อส่งเสริมความเท่าเทียมในการเข้าถึงสถานที่และบริการต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัย

     นายมานิตย์ อินพิมพ์ นักรณรงค์เพื่อสิทธิและความเท่าเทียม กล่าวว่า ผู้เชี่ยวชาญด้านสถาปัตยกรรมได้ชี้ถึงความสำคัญของการออกแบบสภาพแวดล้อมที่ส่งเสริมความเท่าเทียมในสังคม ซึ่งไม่ใช่การแยกพื้นที่หรือสิ่งอำนวยความสะดวกออกเป็นสองกลุ่มระหว่างคนพิการและคนทั่วไป แต่ควรสร้างระบบที่ทุกคนสามารถใช้งานร่วมกันได้อย่างปลอดภัย สะดวกและมีศักดิ์ศรี โดยการออกแบบในลักษณะนี้ควรมุ่งเน้นให้ทุกคนสามารถดำรงชีวิตได้ด้วยตนเอง ลดการพึ่งพาผู้อื่น ยกตัวอย่างเช่น การสร้างทางลาดแทนบันไดสะพานลอยหรือการจัดพื้นที่สาธารณะที่เหมาะสมสำหรับผู้สูงอายุและผู้ที่มีข้อจำกัดทางร่างกาย ถึงแม้ว่าในปัจจุบันประเทศไทยจะมีกฎหมายกำหนดมาตรฐานสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานแล้ว แต่ยังจำเป็นต้องยกระดับให้เกินกว่ามาตรฐานขั้นต่ำ เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการอยู่ร่วมกันอย่างแท้จริง การออกแบบที่ดีไม่เพียงช่วยให้ทุกคนเข้าถึงได้อย่างเท่าเทียม แต่ยังส่งเสริมการเรียนรู้และการเข้าใจกันในสังคมระหว่างกลุ่มคนที่มีความแตกต่างกัน

“เราทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมในการเข้าถึงพื้นที่สาธารณะ และการออกแบบที่ครอบคลุมคือกุญแจสำคัญในการสร้างโลกที่ทุกคนอยู่ร่วมกันได้อย่างภาคภูมิ”