บทกวีของเปลื้อง วรรณศรี
พิมพ์อยู่ใน กวีประชาชน (2517) ประวัติผลงานและคำรำลึกเปลื้อง วรรณศรี (2540)
เปลื้อง วรรณศรี
(พ.ศ. 2465 - 2539)
งานบทกวี ของเปลื้อง วรรณศรี ส่วนใหญ่ เป็นกวีการเมือง หรือกวีเพื่อชีวิต กล่าวถึง ความไม่ยุติธรรมในสังคม และการต่อสู้ เพื่อสิทธิเสรีภาพ และความเสมอภาค ของประชาชน มีเนื้อหา ทำนองวิพากษ์วิจารณ์ การกดขี่ เอารัดเอาเปรียบ ปลุกใจประชาชน ให้ยืนหยัดต่อสู้ ที่มีลักษณะ ซ้ำซากอยู่บ้าง แต่มีหลายชิ้น ที่เขียนได้อย่าง เห็นภาพชัดเจน, ได้อารมณ์ความรู้สึก ใช้คำง่ายๆ สั้นๆ สัมผัส และจังหวะ ที่กินใจ ไม่ว่าจะเป็น ชื่อบทกวี เช่น เห็นอยู่แต่ผู้ยากเข็ญ, ใครไปจุดแสงไฟให้ดาวเด่น, ใช่น้ำตาข้าทาส, เพื่อชีวิตที่ดีกว่า หรือบางประโยค บางวรรค ที่เห็นภาพชัด มีจังหวะจะโคน ที่ปลุกเร้าอารมณ์ ความรู้สึกสะเทือนใจ ในสภาพความเป็นอยู่ ของสามัญชนที่ยากจน ตัวอย่างเช่น
 
หน้าหนาวโอ้หนาวร้าวเหลือ
ขาดเสื้อผ้าคราวหนาวใหญ่
ขาดยาอาหารสะท้านใจ
เจ็บไข้อนาถาข้าทน
เห็นอยู่แต่ผู้ยากเข็ญ
ทุกข์เช่นพวกข้าทุกหน
เป็นเพื่อนเยือนถามยามจน
ล้วนคนยากเข็ญเช่นเรา
เออ - ถ้าคนจนเรือนแสน
ล้าน - แล่นไล่ล้างความเศร้า
ความทุกข์ทั้งปีนี้เอา
แรงเข้าหักเหี้ยนเตียนกอง
น้ำตาที่ไหลหลั่งเลือด
เช็ดเหือดด้วยมือทั้งผอง
ทุกข์ที่คนจนทนครอง
คือคุกจำจองไม่มี”
เห็นอยู่แต่ผู้ยากเข็ญ (ข่าวภาพ, 2494)
! back ! ! home !